En son çektirdiğim vesikalığın 2003 veya 2004 yılına ait olması uzun zamandır içime dert olmuştu. Bugün traş olmam vesilesiyle gaza gelerek yeni bir çekime doğru attım kendimi, fakat stüdyonun dolu olması ertesi güne randevu almama sebebiyet verdi.
Şu anda idamı ertelenen mahkumun hislerini anlayabiliyorum sanırım. Soğuktan çatlamış dudaklarımla gülümsemeye çalışmak, sağ dirseğimi platforma koyup sol kolumu da onu tamamlayacak bir pozisyona sokmamın gerekli olduğunu bilmek çok canımı sıkıyor. Adeta içleniyorum düşündükçe.
Olsa da bitse.
